Het gemis van een ouder-kind gesprek op volwassen leeftijd. En hoe je dit toch een beetje kunt krijgen..

We maken in ons leven dingen mee die we voor altijd mee zullen moeten dragen. Als je geluk hebt, gebeurt dit pas op latere leeftijd maar helaas gebeurt er ook vaak op jonge leeftijd al iets waar je mee hebt te “leren leven”.


JONG VERLIES

Als je, net als ik, heel jong een ouder moet missen leer je daar gaandeweg mee omgaan. Je leert “ermee leven” en de andere ouder doet er hopelijk alles aan om dat gemis op te vangen. In mijn geval was dat zeker zo. Ik had het geluk dat ik een hele sterke moeder had die ons liet zien dat we het met elkaar ook wel gingen redden. Met (en voor) elkaar ga je grootdoen, met (en voor) elkaar ga je sterk zijn. Met elkaar draag je een verlies mee waar je het liever niet over hebt. Want dan is het allemaal zo waar. Zo echt. En dan maakten we het de ander nog moeilijker. En iedereen had het al zwaar genoeg. We droegen het allemaal dus veelal in stilte en niet in het zicht van de ander. Dat werd een mechanisme die voor ons werkte.


KWALITEITEN EN VALKUILEN

Hoe moeilijk het ook is wat je meemaakt, het maakt wel dat je kwaliteiten ontwikkelt die je de rest van je leven zult aanspreken.

  • Daadkracht,
  • Zelfstandigheid,
  • Ambitie
  • Kracht


Maar ook je valkuilen ontwikkelen zich hier. Herken je het?

  • Moeilijk hulp kunnen vragen,
  • Alles zo goed mogelijk willen doen,
  • Controle willen hebben,
  • Waardering of bevestiging buiten jezelf zoeken.


Het zijn slecht enkele voorbeelden. Herkenbaar?


HET GEMIS

Inmiddels zelf volwassen geworden en (stief)moeder van 3 kinderen zie ik de mooie gesprekken tussen mijn man en zijn inmiddels prachtige volwassen dochters. Gelukkig mag ik ook meedoen aan die mooie gesprekken ;-). Het is zo mooi om te zien wat we samen kunnen delen en van elkaar kunnen leren.

Extra genieten kan ik wel zeggen want als volwassene besef ik eens temeer dat mijn grootste gemis door het overlijden van mijn vader op zo jonge leeftijd is dat mijn herinneringen aan mijn vader altijd die van een meisje naar haar vader zijn. En het ontbreken van een gesprek als 2 volwassenen onderling “van dochter naar vader” ervaar ik ook als een groot gemis. Het uitspreken van herinneringen en ervaringen. Het nu kunnen lachen om iets wat je vroeger ervaren hebt als spannend en streng. Als ik nu zie hoe vaak ik zelf “streng” tegen mijn zoontje doe en zodra ik mij omdraai een grote glimlach verberg, zou ik graag met mijn vader willen bespreken hoe hij die zogenaamde strengheid zelf heeft ervaren.

Als puber ga je je normaliter losmaken van je ouders, je weet het zelf wel en je wilt zelfstandigheid “winnen”. Bij ons was dit niet aan de orde. Dat losmaken was immers al plotsklaps en noodgedwongen gedaan. Daar viel niets aan te strijden en niets aan te winnen. Het was er ineens. En die andere ouder ging je het niet te moeilijk maken. Die had het al zwaar genoeg.

De dag dus dat je als volwassene met die ouder kijkt naar je kinder- en pubertijd en daar met elkaar een gesprek over kan hebben komt maar niet. Maar afgelopen week heb ik iets ervaren wat ik graag met je wil delen in de hoop dat je daar iets aan hebt, mocht je je herkennen in mijn verhaal.


HET GESPREK

In het systemisch coachen heb ik geleerd en gevoeld dat je ook op andere manieren en bij andere mensen een helende ervaring kan opdoen als het gaat om gemis. Het zien, uitspreken en insluiten van een gemis kan al zoveel rust brengen dat je je plots weer iets completer voelt. Dit kan op veel manieren. Eén ervan is een mooi gesprek hebben met iemand die je meer kan vertellen over die tijd. Vorige week had ik zo’n gesprek.

Een van mijn ooms kwam langs en nam alle tijd voor een gesprek met mij. We hebben een gesprek gehad, een mooi gesprek, een fijn gesprek. We spraken over de familie, over opa en oma, over het overlijden van mijn vader, over zijn ervaringen, over mijn ervaringen. Over gevoel en herinneringen. En alles met respect, erkenning en herkenning.

Het voelde alsof ik hier mocht halen wat ik ergens ooit graag met mijn vader had willen doen. Soms laat een ervaring zich moeilijk uitleggen maar door naar hem uit te spreken hoe ik mij gevoeld heb als kind, hoe ervaringen zijn uitwerking op mij hebben gehad en tegelijkertijd de (h)erkenning bij hem te zien en te horen maakte dat langs deze weg een stukje geheeld werd wat al zoveel jaar “openligt”. Ook al kan het niet met de persoon zelf, het kon dus toch. Het gaf mij weer een beetje meer ruimte om mijn eigen weg te gaan. Los van verwachtingen en weer iets minder belemmerende overtuigingen.


Een paar dagen later hadden wij een familiefeestje van mijn vaderskant en met het familiesysteem in mijn achterhoofd gaf ik iedereen een extra knuffel. In gedachten ook diegenen die er niet meer bij zijn.


HERKENNING?

Waarom ik dit deel? Omdat ik denk dat er veel mensen zijn die zich zullen herkennen in mijn verhaal. Een gemis van een dierbare (of het meemaken van een heftige abrupte situatie) waarbij je weet dat het onmogelijk is om nog te delen wat je graag had willen delen en de eventuele hierbij horende vaste overtuigingen los te kunnen laten. Dit kan ook zijn bij een ontslag, een scheiding, een faillissement of een ruzie. Dit kunnen ervaringen zijn die soms heel moeilijk nog te bespreken en los te laten zijn. Ze zijn vaak te abrupt geëindigd en niet op een goede manier afgesloten. Ik hoop dat je ziet dat het soms op een andere manier toch “gezegd, gedeeld en dan misschien ook geheeld” kan worden en dat het je inspireert om verder te kijken dan enkel naar dat wat of wie er niet is. Vaak is er namelijk nog een heleboel wel. Al moet je hiernaar wel op zoek. Voor jezelf, niet voor iemand anders.


Herken je jezelf en zou je meer willen weten over wat (systemische) coaching hierin kan betekenen voor jou? Voel je vrij om contact met mij op te nemen. Ik kijk graag met je mee welke stappen jij zou kunnen zetten. welkom@vita-hrm.nl